Forum ModernTalking.pl

Trudny wybór, ale wybieram "Praying to the aliens", własciwie każda piosenka to typowe Blue System.

Album ogólnie mi się podoba.Pierwszy raz przesłuchałem go jesienią 91 roku.Wtedy moimi faworytami były-Praying to the aliens,Dressed in blue ,Just say no i NY-Berlin-Paris.Z czasem przekonałem się do wszystkich utworów( nawet do duetu z Dionne). Utwór Deja Vu usłyszałem pierwszy raz na korytarzu w liceum,latem 91 roku.Przeszły po mnie ciarki!Minęło 18 lat, a album wcale mi się jeszcze nie znudził.Wracam do niego co jakiś czas.Dziś moim nr 1 jest Sexy thing(genialna zwrotka!).Tylko dlaczego ten utwór jest taki krótki?!

Deja Vu,New York-Berlin-Paris,Sexy Thing

W Deja vu Bohlen powrócił do brzmienia symfonicznego i dodał ładne kobiece wokale, po raz pierwszy na taką skalę, ale to wszystko.Całości zabrakło polotu, pomysłu i chyba talentu. Płyta generalnie denna, jakby zrobiona z "odrzutów". Zygmunt Kiszakiewicz dla osłody w PANORAMIE napisał: Deja vu (singiel), różni się od innych przebojów Blue System, refleksyjnym tekstem o przemijaniu.

Samo Deja Vu jest świetne, najlepiej w długiej wersji.
Ale album jest taki sobie, średniawka, a kilka piosenek wręcz słabych.

Dla mnie jednym z najlepszych utworow z tego albumu jest Better Than The Rest jest genialny, szczegolnie refren. Bardzo lubie piosenki BS w tym stylu.

1. Praying To The Aliens
2. Deja Vu
3. Better Than The Rest

Nie miałem gdzie umieścić tego posta więc piszę tu. Zrobiłem sobie z nudów wersję instrumentalną utworu Praying to the aliens właśnie z płyty Deja Vu, podkreślam, ze nigdy nie bawiłem się żadnymi programami do tworzenia muzyki ;] Oczywiście wersja baaaardzo odbiega od oryginału ale możecie odsłuchać ;]

http://w60.wrzuta.pl/audio/0h6rV2NWJzl/ ... strumental

Kurcze coś mi sie popsuło z Mozailla bo od jakiegoś czasu nie odtwarzają mi się nagrania i filmiki z wrzuty.Będę musiała jeszcze raz zainstalować Firefoxa by to odsłuchać.
A sam album Deja Vu jesli bym go miała porównywać z pozostałymi wydaje mi sie trochę gorszy.
Utwory jakieś prostsze i mniej zaaranżowane w stosunku do innych.

Malediwy pisze:Mnie osobiście najbardziej podoba się Deja Vu w wersji maxi. Rewelacyjny wstęp wykonany przez orkiestrę symfoniczną w powiązaniu z wokalem Dietera, a także wspaniały flet pomiędzy refrenami po drugiej zwrotce.

A mnie bardzo podoba się wersja instrumentalna

Ogólnie jest to dobra płyta, jedynym słabym utworem jest tu "New York - Berlin - Paris". Reszta to fajne kawałki, Przede wszystkim "Deja Vu", "Praying To The Aliens", "Better Than The Rest", "Dressed In Blue" i "Is It Love?". Do Ballad też nie mam zastrzerzeń.
Album Oceniam na 4

Widzę, że nie tylko dla mnie album "Deja Vu" był pierwszym krokiem w zetknięciu z Blue System. Jak tylko go usłyszałam, urzekł mnie, mogłam tego słuchać non-stop, co kasecie nie wyszło na zdrowie, musiałam kupić następną. Nadal uważam, że jest najlepszy na jesień.

Zauważyliście jak Rolf kończy swój wokal w "Praying to the alines"? jego głos mało nie przechodzi w falset. I to chyba do niego należy solówka gitarowa w tej piosence? Kapitalna płyta choć już pewnie ostatnia z tych wielkich albumów BS.

A ja swój głos oddałem na:

1. Praying to the Aliens
2. Deja Vu
3. Is It Love

Deja Vu - bardzo dobry utwór ze świetną aranżacją w której występują skrzypce i flet. Wydaje mi się że gdyby nakręcono klip to piosenka ta mogłaby wejść do TOP 10 w Niemczech. To ostatni tak duży przebój BS. 5+/6.
It's All Over - to miał być utwór który miał przed Dieterem otworzyć nowe drzwi, drzwi do kariery w USA. Ostatecznie nie powiodło to się ale wydaje mi się że ten utwór jest jednym z największych sukcesów artystycznych Bohlena. Cenię go za to że jest bardzo dopracowany i dosyć ambitnie zaaranżowany. Melodia też jest dobra doskonale podkreślana przez głos Dionne. 5/6.
New York - Berlin - Paris - sympatyczna piosenka aczkolwiek Dieter robiąc ten utwór delikatnie przekroczył granicę gdzie utwory zaczynają się robić zbyt banalne. Zarówno melodycznie jak i aranżacyjnie bardzo pogodnie jednak wydaje mi się że można było bardziej się przyłożyć do tego nagrania. Nie tego do końca oczekuję od BS. 4+/6.
Mrs. Jones - ładna ballada ale trochę przysłowiowa siódma woda po kisielu. Refren klimatycznie (bo i akordowo taki sam) jest podobny do Midnight Lady z tym że tutaj mamy weselszą (i mniej emocjonalną) zwrotkę która inaczej zabarwia utwór. Za każdym razem gdy Dieter pisał balladę w stylu ML próbował nieco zmienić aranż. Czasem wychodziło lepiej a czasem gorzej... jak na przykład tu. Tak czy inaczej dobra propozycja. 5=/6.
Sexy Things - ciekawa piosenka, zdecydowanie ma w sobie to coś. Chyba w melodii tkwi jej siła która potrafi wraz z aranżem... rozbujać słuchacza. 5/6.
Praying To The Aliens - świetny numer, jeden z filarów tego albumu. Zwrotka jest bardzo dobra ale refren... przebija wszystko. Bardzo klimatycznie i mocno zaaranżowany. Takich kawałków oczekuję od BS. 5+/6.
Dressed In Blue - średnio odpowiada mi przygrywka. Ogólnie dobry utwór ale poprzednicy zdecydowanie lepsi. Zwrotka jest bez charakterystycznego przejścia które buduje napięcie przed refrenem to jest główna wada tej piosenki. Druga część refrenu też jest nijaka. 4/6.
Better Than The Rest - tak... ten utwór wywołuje ciarki. Każdy element tej kompozycji jest naprawdę fantastyczny, od budującej napięcie zwrotki przez dynamiczny refren do równie dobrej przygrywki. Filar płyty. 5+/6.
Is It Love? - przez całą piosenkę przewija się dosyć oklepany motyw, zwrotka dobra lecz bez rewelacji, refren jednak rekompensuje wszystko. Bardzo dobry utwór o zabarwieniu rockowym. 5/6.
Just Say No - bardzo dobra piosenka. Można jej zarzucić że pierwsza część refrenu jest zbyt delikatna ale chórki wprowadzają równowagę. Szkoda że ostatni akord jest zagrany na smutno, zdecydowanie bardziej pasowałoby wesołe zakończenie. 5-/6.

Reasumując to już nie był okres gdy nagrywanie albumów co pół roku nie miało większego wpływu na ich jakość. Tutaj wyraźnie słychać że takie maratony doprowadzały do sięgania po coraz słabsze rozwiązania. Melodycznie płyta wypada słabiej niż poprzednie, jeszcze gorzej wygląda to pod względem aranżacyjnym. Opracowania stawały się coraz uboższe, płytsze i bardziej przewidywalne. Na szczęście jest tutaj też kilka utworów które na długo pozostają w pamięci. Ogólna ocena 4+/6.

Moje wrażenia dotyczące albumu:

Deja Vu - pierwszy z trójki najlepszych utworów na płytce. Fajny wstęp, zwrotka i oczywiście cudowny refren - 5/5
It's All Over - taka nietypowa dla Blue System ballada. Nie jest źle, choć mogło być lepiej - 3/5
New York - Berlin - Paris - nie podoba mi się, ogólnie nie znoszę tych "cukierkowych" aranżacji w Blue System i nie piszę tu o balladach, bo to inna sprawa (jako przykłady podam piosenki: Another Lonely Night, Carrie Me, Oh Carrie, I'm The Pilot Of Your Love, Two Hearts Beats As One i jeszcze parę piosenek rozmieszczonych na różnych albumach - w szczególności taki właśnie jest Obsession, Backstreet Dreams, Hello America, Seeds Of Heaven) - 2/5
Mrs. Jones - odrobinę lepszy numer niż pozycja nr 2 na tym albumie, plus za miły refren - 3/5
Sexy Thing- miła pioseneczka, nie za szybka, nie za wolna i ciekawy aranż choć taki już gdzieś słyszałem. Wszystko byłoby jeszcze lepsze gdyby była dłuższa - dosłownie ucina się tuż po drugim refrenie i nie można wysłuchać tego fajnego "na na na..." - 4/5
Praying To The Aliens- najlepszy numer na płycie i jeden z lepszych w całej dyskografii BS. Aż prosi się o wydanie na singlu, chętnie odsłuchałbym wersję instrumentalną lub maxi - byłyby genialne. No i oczywiście jakiś mroczny teledysk by się przydał. Polecam! - 5/5
Dressed In Blue- bardzo ładna piosenka. Gdy staram się nie wsłuchiwać w znaczenie słów, to kojarzy mi się z jakąś rajską wyspą, sielanką - nie wiem czemu Ma coś w sobie, ale nie plasuje się w ścisłym Hall Of Fame - 4+/5
Better Than The Rest- ostatnia z moich trzech ulubionych piosenek na albumie. Tak jak w przypadku pozycji nr 6, tutaj mamy nieco mroczną aranżację i wszystko wypada bardzo dobrze. O dziwo, zwrotki podobają mi się bardziej niż refren - wprowadzają niezły klimat. 5/5
Is It Love?- podoba mi się ta lekko rockowa aranżacja. Gorsze niż Dressed In Blue, ale lepsze od pozycji nr 2 i 4. - 3+/5
Just Say No- to samo co przy pozycji nr 3, ale plus za chórki więc: 2+/5

Średnia albumu: 3,75.

Swoją drogą, obczajcie ten występ:
http://www.youtube.com/watch?v=Vr96LCfw_Cw

Fajnie to wyszło, ale niestety jakość pozostawia wiele do życzenia. No i taki półplayback z dodanymi paroma przygrywkami. To tak na podsumowanie albumu Deja Vu.