Ja tak uważam. Bohlen, jak teraz wyraźnie widzę, to przede wszystkim "melodyjność", a to mi nie wystarczy. W połowie lat 80-tych zachwyciłem się produkcją, realizacją (choć wówczas jako dzieciak nie umiałem tego nazwać), pewną "tajemnicą" w brzmieniu utworów (ach te "smaczki" w tle na drugim albumie, czy choćby w "Atlantis is calling").jkris pisze:a nie sadzicie ze ten unikatowy styl Bohlena tak naprawde nie jest jego tylko L. Rodrigueza? ja mam takie odczucie... przed MT nie bylo tego czegos w piosenkach Bohlena...
Dziś tego nie ma, zwyczajnie tego nie ma.
Pozostały łatwo wpadające w ucho melodie (czasem "za łatwo" 
) i tyle. A te można sobie wgrać jako dzwonek do telefonu, a nie wsłuchiwać się po stokroć w poukrywaną "magiczność w tle", albo przecudowny, raptem kilkusekundowy wstęp do wspomnianego "Atlantis is calling".Dzisiejsze produkcje, jak te z Medlockiem, niewiele różnią się od wszędobylskiej "papki" radiowej. Są szybkie, mocno skompresowane. Taka zupka chińska, albo fast - food. Brakuje w nich wykwintnych przypraw. I obawiam się, że dwadzieścia lat temu, nie Bohlen był mistrzem tej kuchni.
Naprawdę tylko "wypadek przy pracy", czy... "to se ne vrati"? 
Lecz jakby nie było, jedno obiektywnie i definitywnie można stwierdzić: produkcje lat 80-tych różnią się bardzo znacznie względem tych współczesnych. I to jest fakt.
, płyta Nathalie jest jedną z moich ulubionych. A Mr Lonely? Beznadzieja..., mam wrażenie, że Dieter tylko podpisał nagrania własnym nazwiskiem, bo nijak nie potrafie odnaleźć jego ducha w tych kawałkach, a zawsze było to w jakiś sposób odczuwalne, na każdym do tej pory albumie...
dla mnie to własnie taka sama jałowa pop papka. poza tym nie mozna napisac dobrej plyty w tydzien. ja przyznam szczerze, ze nawet nie sciagam z neta nowej plyty medlocka, bo jest zwyczajnie nudna...
ciekawe ktory bedzie mial welon 
