Forum ModernTalking.pl

Zawsze mnie zastanawia co się kryje pod skrótem G.T.O.? Wiem, że to pseudonim Bohlena, ale potrafiłby ktoś rozszyfrować ten skrót?

Peter pisze:Zawsze mnie zastanawia co się kryje pod skrótem G.T.O.? Wiem, że to pseudonim Bohlena, ale potrafiłby ktoś rozszyfrować ten skrót?

GTO to taki samochód.

Dokładnie, coś mi się kojarzyło z samochodem bo jest chyba taki w grze Need For Speed Underground

Dieter miał zawsze skłonności do dobrych samochodów.Napisał w książce: najpierw dobry samochód a potem dziewczyna która się na niego złapie
Więc przyzwyczajcie się do odnośników do samochodów w jego piosenkach.
No cóż klient miał chyba mało wiary w siebie

Walking On A Rainbow to najlepsza płyta obok Body Heat. Najlepsze kawałki zaczynając od najlepszej to:

1. She's A Lady- genialna piosenka, jedyna w swoim rodzaju. Jedna z tych piosenek, które rzucają na kolana
2. G.T.O.- Podobnie jak powyżej
3. Big Boys Don't Cry- to jest też świetny przebój. Ma fajny klimat
4. Sorry Little Sarah- cudowna balladka. Szkoda tylko, że na singlu nie zamieszczono jej instrumentalnej wersji tylko dano ją Gino Castelli
5. Gangster Love- kolejny wielki hit podobnie jak Big Boys Don't Cry ma swój klimat
6. Love Me More- przy tej piosence odpływam
7. Emanuelle- to już taka mniej porywająca kompozycja, ale też fajna
8. Voodoo Nights- muszę przyznać, że ta piosenka ma coś w sobie, ale do hitów to nie należy

Album oceniam na 5

Kiedyś na bw próbowaliśmy odtworzyć tekst do "Gangster Love"
I początek brzmi chyba tak:
'[...] and so I come around Europe". [..]
a później [..] Johnny 2 lub trzy razy, oczywiście w wymowie amerykańskiej jako (dżanny) co można pomyliś z Danny,
a wy co o tym sądzicie?

Nigdy się nie przysłuchiwałem, ale kojarzy mi się to z filmem kryminalnym. Słyszę tam strzelaninę; w końcu to "GANGSTER Love"

Zastanawia mnie jedna rzecz, otóż na tym albumie piosenka "Love Me More" jest w wersji maxi, a czy w ogóle kiedykolwiek istniała jej krótka wersja

Oficjalnie wydane zostały tylko krótkie wersje Sorry Little Sarah, Big Boy's Don't Cry i She's A Lady. Trzy pozostałe "maxi" istnieją tylko w tej formie (nie licząc domowych produkcji).

Jeśliby wieżyć tej stronie http://en.wikipedia.org/wiki/Walking_on_a_Rainbow to dziś mija 25 rocznica od wydania tego albumu. Jest to jedyny album w kalendarium na naszej stronie, który nie ma podanej dokładnej daty publikacji. Czyżby nikt dokładnie nie wiedział kiedy się ukazał?

Jakiś czas temu zabrałem się za przesłuchiwanie kolejnych albumów Blue System i ostatecznie doszedłem do wniosku, że Walking On A Rainbow jest dla mnie najlepszą płytą zespołu. Piosenki mają niesamowity klimat, a niektóre nawet to "coś", co nie pozwala o nich zapomnieć, coś czego później już trochę brakowało, choć było nie mniej przebojowo. Gdzieś kiedyś natknąłem się na porównania tej płyty do stylu Pet Shop Boys i może coś w tym jest - Big Boys Don't Cry w szczególności przypomina mi dokonania brytyjskiego duetu. Całościowo to bardzo dobra płyta i na pewno poleciłbym ją komuś, kto chciałby zacząć przygodę z Blue System. Ogólnie moimi ulubionymi utworami z tej płyty są Sorry Little Sarrah, Love Me More, Big Boys Don't Cry, a niedaleko za nimi zostają Emanuelle i Gangster Love.

25 lat temu pierwszy raz usłyszałem ten album w piątkową noc, Bogdan Fabiański zaprezentował i przedstawił zupełni mi nieznany zespół Blue System. W ciemnym pokoju zagrywałam płytę na mojego szpulowca Arię, pamiętam, że pomimo tego, że cieszyłem się z nowego projektu Bohlena, towarzyszył mi smutek, nie docierało wówczas do mnie, że Modern Talking mógł przestać istnieć. Po przesłuchaniu nie wiedziałem co myśleć, przy każdym nowym kawałku oczekiwałem jakiś chórków - Modernowych, jednak nie było ich. Czułem zaskoczenie i chyba właśnie dlatego smutek. Oczywiście zakochałem się w Blue System, w pierwszych 4 albumach, następne to inny Bohlen, nie przemyślany, przestał zaskakiwać. Czysta masówka...z paroma wyjątkami.

Walking On A Rainbow to płyta magiczna. Późniejsze to już takie "rzemiosło", przebojowe, ale jednak "rzemiosło", bez duszy.
Moim zdaniem ten album bardziej pasuje do porównań z płytami MT (zwłaszcza do Let's Talk About Love!), niż z późniejszymi nagraniami Blue System.

Wątek damsko-męski z tego tematu przeniesiony do viewtopic.php?p=85409#p85409

Jedna z lepszych płyt BS,może też dlatego że pierwsza.Fajne jest to że można tam bezsprzecznie usłyszeć Dietera śpiewającego w refrenach.Najpiękniejsze piosenki moim zdaniem to She's A Lady,Sorry Little Sarah,Love Me More.Po prostu cuda

Ostatnio przesłuchałem całej tej płyty po raz kolejny i podtrzymuję to, co już kiedyś powiedziałem - jedyna w swoim rodzaju płyta Blue System, niesamowita od początku do końca, dopracowana, zrobiona "od serca", przez to brzmiąca spójnie jak żadna inna. Zauważyłem też taki swoisty podział całości na dwie części - jedna to utwory spokojniejsze, jak "Sorry Little Sarah", "Love Me More" i nawet "Big Boys Don't Cry", a druga to te bardziej dynamiczne, jak "She's A Lady", "G.T.O", czy właśnie "Voodoo Nights". I szczerze długo nie mogłem się przekonać do "Voodoo Nights", ale ostatnio doszedłem do wniosku, że jest dobra i że bez niej całość byłaby wybrakowana.

Przy okazji mam też małą ciekawostkę - utwory z tej płyty są naprawdę bardzo wyszukane melodycznie. Zdarza mi się czasem brzdąkać trochę na gitarze i ostatnio spróbowałem ułożyć akordy do paru piosenek z tej płyty - ot po prostu dlatego, że bardzo mi się podobają. Zadanie okazało się co najmniej trudne, "Big Boys Don't Cry" układałem przeszło pół godziny (o ile nie dłużej), a żeby odnaleźć jeden fragment (ten tuż przed zwrotkami) musiałem poszukać analogii harmonicznej aż w "I Like Chopin" Gazebo. Niewiele łatwiej było w przypadku "Sorry Little Sarah". To jest koronny dowód na to, że Dieter naprawdę umie pisać świetne utwory.

Mam wobec ostatniego akapitu pytanie - czy gdzieś da się zdobyć całe teksty do "Big Boys Don't Cry" i "Emanuelle"? Trudno zrozumieć co Dieter śpiewa w tych "wykropkowanych" miejscach (szczególnie w "Big Boys..."), ale fajnie byłoby czasem go poudawać