Parę słów o nim:
Brytyjski duet spod znaku synth i elektro popu. Występują w składzie – Ellie Jackson (wokal, syntezatory) oraz Ben Langmaid (produkcja, kompozycja). Wśród swoich fascynacji muzycznych wymieniają między innymi – Michaela Jacksona, Prince’a, Davida Bowie, Eurythmics, Tears For Fears, Blondie, Depeche Mode, The Cure, Talk Talk, George’a Michaela, Yazoo, Joni Mitchell, wczesną Madonnę oraz Sebastiena Telliera. Nazwa została zaczerpnięta od koloru włosów Ellie.
biografia
Eleanor Jackson przyszła na świat 8 marca 1988 roku jako córka aktorki Trude Goodwin, znanej przede wszystkim z roli w serialu „The Bill”. Początkowo interesowała się przede wszystkim szeroko pojętym folkiem. Uwielbiała słuchać płyt rodziców, a szczególnie Carole King oraz Nicka Drake’a. Wkrótce odkryła refleksyjną Joni Mitchell. Z czasem, jej gust muzyczny zaczął ewoluować w kierunku sceny rave. Gdy przekroczyła dwudziestkę zainteresowała się popem, choć poza Madonną, Annie Lennox, znalazła miejsce dla groove’ovego Prince’a oraz rockowego Davida Bowie. Jej artystyczne poszukiwania przełożyły się na oryginalne projekty odzieżowe dla przyjaciół. Można je było zwięźle opisać jako imitacja grupy Flock od Seagulls.
Jackson bardzo krytycznie wypowiada się o innych muzykach i tak zwanym show bussinessie, jako o środowisku wciąż obniżającym obowiązujące w nim standardy i zwraca uwagę na różnicę, jaka zachodzi pomiędzy imagem scenicznym a życiem prywatnym.
Langmaid z kolei to producent i kompozytor, którego muzyczne zainteresowanie również skupiają się wokół przeszłości. Blisko przyjaźni się z Rollo Armstrongiem z Faithless. Połaczyła ich nie tylko wspólna szkoła, ale również duet Huff & Puff w połowie lat 90., mający na swoim koncie singiel „Help Me Make It”. W 2005 roku pomagał zaś w nagraniu debiutanckiego albumu „Mother” indie rockowego zespołu Kubb. W końcu zaproponowano mu stałe miejsce w składzie formacji, na co jednak nie wyraził zgody.
Obydwoje poznali się w 2006 roku. Ich pierwszym wspólnym projektem był Automan, w którym tworzyli szeroko pojętą muzykę akustyczną. Z czasem ich fascynacje muzyczne wzięły nad nimi górę i w ten sposób narodził się duet La Roux.
Pierwszym singlem formacji był „Quicksand” wydany w grudniu 2008 roku przez niezależną wytwórnię Kitsuné Music. Niedługo potem podpisali kontrakt z Polydor Records, którego zwieńczeniem miało być wydanie ich debiutanckiego krążka. Drugi utwór „In for the Kill” trafił do sklepów w połowie marca 2009 roku. Świetny remiks tego utworu wyprodukował dubstepowy producent muzyczny – Skream. Kompozycja dotarła do 2. Miejsca na UK Singles Chart.
W tym samym miesiącu, w ramach promocji ich pierwszej płyty „La Roux” udali się w promocyjną trasę koncertową po wielkiej Brytanii, na której supportowali Lily Allen.
Kolejną piosenką duetu był „Bulletproof”, która swoją premierę miała w lipcu tego roku. Kompozycja od razu wspięła się na sam szczyt notowania.
Podczas wakacji artyści wystąpili na festiwalach w Glastonbury, Reading, Oxegen oraz Leeds. Udało się to pogodzić z północnoamerykańskim tournee, zakończonym dopiero w październiku.
Tymczasem we wrześniu swoją premierę miał kolejny singiel z płyty, tym razem kolej przyszła na utwór - „I’m Not Your Toy”.
Prasa branżowa jednogłośnie wiąże z La Roux wielkie nadzieje na światowym rynku muzycznym. Na razie muzycy zbierają zaszczytne laury w kategorii Najlepszy Debiut 2009 Roku oraz Objawienie Muzyczne. Ponadto ich pierwszy longplay zdobył nominację do Mercury Prize.
Artyści planują w 2010 roku ponowne wejście do studia, by przygotować materiał na drugi longplay. Na razie nie chcą niczego przyspieszać, ani korzystać z pomocy znanych producentów muzycznych.
Na scenie pierwszoplanową rolę pełni Ellie, dlatego wielu ludzi mylnie odbiera La Roux jako jednoosobowy projekt muzyczny. Tymczasem, nie dość, że jest to duet, to dodatkowo wspomagany przez następujących muzyków – Michaela Norrisa (klawisze, komputery), Williama Bowermana (perkusja) oraz Mickey’a O’Briena (klawisze, chórki). Nie ulega jednak wątpliwości, że pierwszoplanowe role grają tu zdecydowanie Eleanor i Ben
źródło:
http://www.rmf.fm/muzyka/biografia,9899,La,Roux.html
Brzmi to bardzo przyzwoicie, a momentami porywająco, słychać, że garściami czerpią z brytyjskiego synthpopu lat 80 tych, szczególnie z Depeche Mode, ja mam wrażenie, że kiedy słyszę "As if by magic" to słyszę "Two minutes warning", a że mam ciary niesłychane przy pierwowzorze, tu też towarzysza mi nie opisane emocje. Nie spodziewałem się, że dzisiaj może powstawać jeszcze tak dobra muzyka, w dobie dominacji obrazu nad muzyką, dobrego teledysku nad dobrą piosenką. Polecam zdecydowanie wszystkim, którzy lubią elektroniczne brzmienia, tu właściwie nie ma słabego utworu. Nie bardzo widzę to inspiracji Jacksonem, Princem czy Eurythmics. Dwaj pierwsi bowiem reprezentują raczej odległe klimaty starego rythm and bluesa, w bardzo dobrym wydaniu zresztą, Eurythmics z kolei cechowało znowu nieco bardziej plastikowe brzmienie niż tutaj mamy. Nie wyróżnie żadnej piosenki, bo wszystkie reprezentują wysoki poziom.
